Metoda Callana: Metoda ta ma swe początki w 1960 roku. Podstawą metody jest założenie, że student powinien mówić i słuchać przez cały czas trwania lekcji. W jaki sposób to osiągnąć? Nauczyciel przez cały czas trwania lekcji „bombarduje” grupę pytaniami. Uczniowie nie wiedzą kiedy zostaną zapytani, co zmusza ich do skupienia się na tym co mówi lektor oraz inni uczniowie. Tym sposobem ich uwaga jest cały czas skierowana na naukę. Dzięki temu czas lekcji jest wykorzystany maksymalnie, a czas uczenia się jest czterokrotnie krótszy niż przy zastosowaniu innych metod. Dodatkowym sposobem na przyśpieszenie nauki jest szybkość mówienia. Nauczyciele Callana mówią do studentów z prędkością ok. 240 słów na minutę. Zarówno nauczyciele jak i uczniowie mówią przez całą lekcję. A więc teoretycznie w trakcie lekcji uczeń słyszy ok. 12600 słów. Tak duża prędkość mówienia i rozumienia osiągana jest przez ciągłe powtórki: nauczyciel tak długo powtarza pytanie, aż uczniowie będą w stanie odpowiedzieć na nie przy największej prędkości. Na ogół zajmuje to 4-5 powtórzeń. Tak częste powtarzanie zapewnia nie tylko prędkość mówienia i rozumienia, jak i trwałe zapamiętanie zdobytej wiedzy. Ważne jest, że metoda Callana to nie tylko rozwijanie umiejętności komunikacji, ale również innych czynności językowych. Metoda Callana zachowuje bowiem 4 naturalne etapy nauczania: ucho, usta, oko, ręka. Co oznacza, że uczeń najpierw słyszy słowo, potem sam je musi wypowiedzieć, np. odpowiadając na pytanie lektora, potem poznaje pisownię tego słowa podczas czytania, a na koniec uczy się je pisać w trakcie dyktanda. Warto zaznaczyć, że jest to metoda dla osób, które nie mają zbyt dużo czasu na odrabianie prac domowych. Prace domowe z założenia nie są zadawane. Ćwiczenia zawarte w książce studenta są zalecane jedynie dla osób, które chcą przyśpieszyć proces uczenia się.